Przełom tarczycowy jest stanem, w którym na skutek różnych czynników dochodzi do zagrażającego życiu gwałtownego uwolnienia hormonów tarczycy. Wśród przyczyn prowadzących do takiego stanu należy wymienić nieleczoną ciężką nadczynność tarczycy (najczęściej w przebiegu choroby Gravesa) plus dodatkowy czynnik wyzwalający (infekcja, stres, wysiłek) lub przeprowadzenie operacji u chorego nieprzygotowanego (z nadczynnością tarczycy).

Objawy
W warunkach klinicznych stosowane są odpowiednie skale, na podstawie których można ocenić czy pacjent znajduje się w stanie przełomu zagrażającego lub przełomu tarczycowego. Do objawów przełomu tarczycowego należą m.in. znacznie przyspieszona czynność serca (najczęściej migotanie przedsionków), wzrost temperatury ciała, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, zaburzenia świadomości), drżenie mięśniowe, nudności, wymioty, biegunka, objawy niewydolności serca.

Badania
Stwierdzamy typowy dla nadczynności tarczycy układ hormonów: nieoznaczalne stężenie TSH i podwyższone stężenie FT4 i FT3. Sama wartość stężenia wolnych hormonów tarczycy nie ma tak istotnego znaczenia przy rozpoznaniu przełomu tarczycowego jak obraz kliniczny.

Leczenie
Pacjent z rozpoznaniem przełomu tarczycowego powinien być leczony w specjalistycznym ośrodku na sali intensywnej terapii. Zanim jednak trafi do takiego ośrodka wstępne leczenie powinno zostać wdrożone w ośrodku, w którym rozpoznanie zostało postawione. Leczenie obejmuje podawanie leków przeciwtarczycowych w formie dożylnej, bebetablokery (propranolol), wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, schładzanie (okłady, paracetamol- salicylany są przeciwskazane!), leki uspokajające, hydrokortyzon, tlen, leczenie przeciwzakrzepowe, podawanie jodu w formie jodku potasu lub jodowych środków kontrastowych. Chory wymaga stałego monitorowania. Leczenie obarczone jest dużym ryzykiem zgonu.