Niedoczynność tarczycy po operacji

Niedoczynność tarczycy po przebytej operacji nie różni się zasadniczo od niedoczynności w przebiegu choroby Hashimoto z punktu widzenia celu leczniczego. Jedyną istotną różnicą jest czas dochodzenia do niedoczynności. Po operacji w większości przypadków możemy od razu wdrożyć leczenie lewotyroksyną.
Niedoczynność tarczycy po operacji tarczycy nie traktujemy jako powikłanie, ale efekt oczekiwany świadczący o radykalności (skuteczności) leczenia. Zazwyczaj dążymy aby podawana dawka tyroksyny prowadziła do stabilizacji TSH w okolicy 1,0. W przypadku potwierdzenia nowotworu złośliwego zróżnicowanego po przeprowadzonej operacji tarczycy kierujemy chorego na leczenie 131J. W tym przypadki leczenie lewotyroksyną rozpoczynamy po terapii 131J. Nie dotyczy to sytuacji kiedy Pacjent po operacji raka oczekuje na terapię 131J. W tej sytuacji w okresie oczekiwania otrzymuje leczenie tyroksyna. Pacjenci z rakami zróżnicowanymi po wycięciu tarczycy otrzymują większe dawki tyroksyny (tzw supresyjne), celem jest obniżenie TSH do około 0,1. U chorych po wycięciu jednego płata tarczycy w niektórych sytuacjach (stężenie TSH w okolicach 1,0 mU/l) nie ma potrzeby substytucji lewotyroksyną. Schemat leczenia i monitorowania przedstawiono w ogólnym dziale dotyczącym niedoczynności tarczycy.