Przeciwciała przeciwtarczycowe

Charakterystyczną cechą chorób autoimmunologicznych jest występowanie swoistych przeciwciał. W przypadku autoimmunologicznego zapalenia tarczycy (choroba Gravesa, choroba Hashimoto) są to przeciwciała przeciwtarczycowe. Stężenia przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie (anty-TPO) i przeciwko tyreoglobulinie (anty-Tg) mogą być podwyższone zarówno w chorobie Gravesa jak i w chorobie Hashimoto. Stwierdzenie podwyższonego stężenia anty-TPO i/lub anty-TG (powyżej wartości górnej granicy normy) informuje nas jedynie o możliwości występowania autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Do wzrostu stężenia w/w przeciwciał może również dojść u chorych leczonych jodem radioaktywnym, po operacji tarczycy, w podostrym zapaleniu tarczycy.

Ostateczne rozpoznanie wymaga dodatkowych badań w tym przede wszystkim oceny hormonalnej.

Tylko w nielicznych sytuacjach wskazane jest dalsze monitorowanie stężenia przeciwciał przeciwtarczycowych. W przypadku postawienia rozpoznania choroby Hashimoto i wdrożenia leczenia niedoczynności tarczycy nie ma potrzeby dalszego monitorowania stężenia przeciwciał anty-TPO i/lub anty-TG. Nieco inna sytuacja ma miejsce w przypadku choroby Gravesa. Przeciwciała przeciwko receptorowi TSH (anty-TSHR) są swoistymi przeciwciałami dla tej choroby. Stwierdzenie podwyższonego ich stężenia w większości przypadków związane jest z rozpoznanie choroby Gravesa. W odróżnieniu od anty-TPO i anty-TG monitorowanie stężenia anty-TSHR jest przydatne w ocenie skuteczności prowadzonego leczenia.

Chorzy z autoimmunologicznymi zapaleniami tarczycy są narażeni kilka razy bardziej niż osoby zdrowe na zachorowanie na inną chorobę autoimmunologiczną (m.in. celiakia, niedokrwistość Addisona-Biermera, bielactwo, małopłytkowość, choroba Addisona). W diagnostyce większości z tych chorób wykorzystujemy również ocenę stężenia swoistych przeciwciał.